یک چیزی هست… نمی‌‌دانم، عزت نفس شاید؟… لابد بعضی‌‌ها دارند، بعضی‌‌ها هم نه و لابد وقتی‌ نداشته باشی‌ نداری‌اش دیگه

مسلما و بی‌ هیچ شک و ابهامی دارم قضاوت می‌‌کنم.  فکر کن ساعت دو و چهل و سه دقیقه شب تا خرخره حرص خورده باشم و قضاوت نکنم و بگویم هر کس هر طور… بلاه بلاه بلاه… مزخرف

الان جایی هستم که اصلا یادم نمی‌آید هیچ زمان دیگری در زندگی تجربه‌اش کرده باشم. هیچ وقت اینقدر «بی‌حس» نبودم. نامب چی می‌شود ترجمه‌اش؟ بی‌خیالی نیست، بی‌تفاوتی نیست، بی‌دردی نیست. نامب است. همانم.

نه چیزی مرا هیجان‌زده می‌کند، نه چیزی غمگینم. نه دلسرد می‌شوم نه دلگرم. همه اش یک‌درجه از بی‌خیالی است. هوشیار ماندن برایم بی‌معنا است. زمان را اصلا نمی‌فهمم. دلتنگ هم دیگر شاید نه. هیچ‌چیز مهم نیست. مطلقا هیچ. چیزی به خاطرم نمی‌ماند. همه چیز را فقط می‌شنوم. اما گوش نمی‌‌کنم به هیچ چیز. می‌خندم، می‌خورم،‌ راه می‌روم، حرف می‌زنم، مست می‌شوم، سکس می‌کنم، اما همه حال‌ها یکی است. هیچ‌ کدامشان را هم یادم نمی‌ماند. درجه اهمیتشان در واقع بی‌اهمیتیشان هم یکی است.

اگر همینطور فشار کار و درس ادامه داشته باشه، نه تنها به زودی قهرمان همه چی‌ خواهم شد بلکه خانه‌ام هم تمیز می‌‌شود. همه تلفن‌ها و ایمیل هایی که یک عمر جواب ندادم را جواب می‌‌دهم. آشپزی و حتی شیرینی‌ پزی یاد می‌‌گیرم. مستند را که کلا نمی‌‌شود از دست داد، هر مستندی که در فاصله اینجا تا مسافت یک ساعتی‌ نشان داده شود. روزی صد بار یادم می‌‌افتد که فلان چیز تمام شده و خرید می‌‌کنم. این کلاسی که کمک استادشم که نمی‌‌شود بپیچانم، کتابش را می‌‌خوانم و چون کلاس کلا در مورد فروید است طبعاً فیلمش را هم باید ببینم و …

ورقه‌ها را که داشتم صحیح می‌‌کردم به این نتیجه رسیدم که قسمت «اید» م زیادی جنب و جوش داره، ناخود آگاه و لذت و فلان. عذاب وجدان و قید و بند‌های اجتماعی هم! داشتم؟ بهر حال با تشکر ویژه از این قرص‌ها کم کم دارد محو می‌‌شود، یعنی همان هم که بود کم کم نیست و نابود می‌‌شود. بطور خلاصه ظاهرا «اید» زیستی‌ می‌‌کنیم

سکوت می‌‌کنیم

اما گفتم که، بریدنت فایده ندارد. با برگ‌های اضافه تر پیچیده ای دورم. همین روزهاست که از تو خفه شوم

گیریم که حرف هم نزنیم، سال تا سال

حالا یکهو از دسامبر تا امروز دو بار اینطوری شد، دو بار زیر و رو شدم. دو بار به گا رفتم. دو بار برای چند ماه ایمیل نوشتم و نفرستادم.

۱- نمی‌‌دانم از کجا شروع شد. احساس کردم دیگه نمی‌‌توانم ببینمش. با اتوبوس سیزده ساعت راه بود اما تنها چاره بود برای دوری، برای ندیدن. از عصبانیت می‌‌لرزیدم. می‌‌خندیدم، قاه قاه. اس ‌ام اس‌های قبلی‌ را می‌‌خواندم و بلند تر می‌‌خندیدم. ساعت دوازده شب بلیط اتوبوس خریدم برای چهار صبح. دو- سه ساعت بعد از اینکه اتوبوس راه افتاد اس ‌ام اس داد که در چه حالی‌؟ گفتم رفتم. گفت ببخشید اگر بد گذشت. گفتم خوش گذشت … و تمام شد تا ده بیست روز پیش. باید مدتی‌ می‌‌گذشت تا دوباره بتوانم حرف بزنم. نمی‌‌دانم چند بار تلفن را برداشتم، یک چیزی نوشتم. پاک کردم. نوشتم. پاک کردم… موبایل را گذشتم روی میز. خاموشش کردم. حواسم را پرت کردم… و دوباره از اول… تا سِند را زدم. گفت زندگی‌ کوتاهه، آشتی کن. من؟ من اشک در چشم. من؟ احساسات فوران. من؟… من آشتی

۲- دیروز آمدم موبایلم را آپگرید کنم همه تلفن هام پاک شد. تو فیس بوک استتوس گذاشتم که باز گه زدم و من؟ تکنولوژی؟ بوق. تو باقالیا. لطف کنید شماره خود را مرحمت فرمایید. شب داشتم روی تردمیل راه می‌‌رفتم و سعی‌ می‌‌کردم تلویزیون جیم را روشن کنم که حوصله‌ام سر نره و باطری‌های کنترل از راه دور را اینور آنور می‌‌کردم که اس ‌ام اس آمد که اینهم شماره من، اگر انقدر شاکی‌ نیستی‌ که نخواهی داشته باشی‌ اش. من؟ عین همان بالایی. دو روزِ پیش شکایتش را می‌‌کردم کردم که دوستی‌ نشانه هایی دارد و وقتی‌ نشانه یی نمی‌‌بینم فلان… و به قول خارجی‌‌ها بلاه بلاه بلاه… جواب دادم که شاکی‌‌ام ولی‌ مرسی‌. پی‌ نوشت هم گذاشتم که آدم شماره بعضی‌ دوستاش همیشه یادش می‌‌ماند جناب، حالا هر چقدر هم شاکی‌. گفت حق داری ناراحت باشی‌، هفته دیگه حرف بزنیم؟ … من؟ فکر کنید که گفته باشم نه

آخرین بار که اینطور شد چهلم مامان بزرگم بود که سر دیگ حلوا وایسادم که هم بزنم و خب یک قاشق حلوا در مقابل یه دیگ خیلی‌ کمه، نه؟ دو و سه و … بیست سی‌ قاشق هم همینطور. تقصیر من نبود، تقصیر دیگ بود که بزرگ بود و حلوا که به کفگیری که باهاش هم می‌‌زدم می‌‌چسبید و داغ بود و خب باید تمیزش می‌‌کردم و قبل از اینکه بشورمش حلوا هایی که بهش چسبیده رو بخورم چون حیف بود، نبود؟ دو روز مسموم شدم، مسمومیت حلوایی

حالم بده

«The Doors»

همه اینها رو بلغور کردم که بگم دانشگاه نمی رفتم؟ خب خلاصه چهار خط بالا می شه دانشگاه نمی رفتم. قصدم تلف کردن وقت نبود. مغزم چند وقته اینطوری کار می کنه. تو صحرای کربلا سیر آفاق و انفس می کنه

اما آقای …

آقای … تا از در دانشکده وارد می‌‌شدیم شروع می‌‌کرد به سلام علیک و احوال پرسی‌. اما به اینجا ختم نمی شد. کلن خیلی‌ صحبت می‌‌کرد و خیلی‌ هم سوال می‌‌پرسید. من کلا آدم پر حرفی‌ نیستم و اگر کسی‌ را نشناسم اینطوری نیست که از اینطرف آنطرف حرف بزنم و آسمان ریسمان ببافم. بلد نیستم. حوصله هم ندارم راستش. حالا می شه گفت گه ام یا خجالتی یا غیر اجتماعی یا همون بی حوصله یا همه ش یا هر چی. این بود که دائم سعی‌ می‌‌کردم راهم را کج کنم که به آقای … برخورد نکنم

خلاصه کلّ آشناییِ من و آقای… محدود می شد به همان چهار- پنج بار سلام

آقای … بعد از یازده- دوازده سال (شت) که از آن دوران می گذره، چند روز پیش من را در فیس بوک اد کرد. بعد امروز یک مسج از ایشون دریافت کردم، عینا همین (کپی پیست کردم یعنی):

«سلام بعد از چند سال. حالتون خوبه؟ خارج از کشور هستین؟ اوضاع خوبه؟ ادامه تحصیل دادین؟ از زندگی‌ راضی‌ هستین؟ متأهل شدین؟ بچه دار نشدین؟»

بقرعان